Πάντα όταν πιάνουμε πάτο στη συνέχεια, αρχίζουμε να
ανεβαίνουμε και σιγά σιγά να φτάνουμε στην κορυφή μας. Τι κι αν όμως η άνοδος
αυτή ήταν προσποιητή, εξαναγκαστική. Αν
οι άμυνες μας, μας αναγκάζουν να σηκωθούμε και να πάρουμε αποφάσεις απλά και
μόνο για να προχωρήσουμε και εκ των υστέρων να ανακαλύπτουμε ότι πολύ απλά δεν
είμαστε ευτυχισμένοι.
Και τι είναι ευτυχία αλήθεια; Το να δείχνεις ευτυχισμένος ή το να είσαι
μέσα σου; Το να ζεις κάτι με δυνατά αισθήματα ή κάτι που μπορείς απλά να το
φωνάξεις; Ευτυχία δεν είναι αυτό που απλά μπορείς να φωνάξεις, αυτό που βλέπουν
οι άλλοι αλλά αυτό που κρύβεις για να μην στο χαλάσουν.
Αφού πονάει η αγάπη σου γιατί ακόμα σε σκέφτομαι; Γιατί ακόμα υπάρχεις;
Γιατί νιώθω την αγάπη μου για σένα να είναι παντού; Κανονικά δεν έπρεπε να σε
θυμάμαι, έπρεπε να ήσουν ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος, ένας αριθμός. Δεν περνάνε
οι μεγάλες αγάπες, και εγώ δεν μπορώ να το αντέξω. Υποτίθεται είμαι ερωτευμένος
και ευτυχισμένος. Εσύ όμως είσαι πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, βρήκες
μια γωνίτσα εκεί και δεν θέλεις να φύγεις. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα νιώθω
για πάντα έτσι, δεν μπορώ να το αντέξω όμως….
