Happiness.....

Πάντα όταν πιάνουμε πάτο στη συνέχεια, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και σιγά σιγά να φτάνουμε στην κορυφή μας. Τι κι αν όμως η άνοδος αυτή ήταν προσποιητή, εξαναγκαστική. Αν οι άμυνες μας, μας αναγκάζουν να σηκωθούμε και να πάρουμε αποφάσεις απλά και μόνο για να προχωρήσουμε και εκ των υστέρων να ανακαλύπτουμε ότι πολύ απλά δεν είμαστε ευτυχισμένοι.

Και τι είναι ευτυχία αλήθεια; Το να δείχνεις ευτυχισμένος ή το να είσαι μέσα σου; Το να ζεις κάτι με δυνατά αισθήματα ή κάτι που μπορείς απλά να το φωνάξεις; Ευτυχία δεν είναι αυτό που απλά μπορείς να φωνάξεις, αυτό που βλέπουν οι άλλοι αλλά αυτό που κρύβεις για να μην στο χαλάσουν.

Αφού πονάει η αγάπη σου γιατί ακόμα σε σκέφτομαι; Γιατί ακόμα υπάρχεις; Γιατί νιώθω την αγάπη μου για σένα να είναι παντού; Κανονικά δεν έπρεπε να σε θυμάμαι, έπρεπε να ήσουν ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος, ένας αριθμός. Δεν περνάνε οι μεγάλες αγάπες, και εγώ δεν μπορώ να το αντέξω. Υποτίθεται είμαι ερωτευμένος και ευτυχισμένος. Εσύ όμως είσαι πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, βρήκες μια γωνίτσα εκεί και δεν θέλεις να φύγεις. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα νιώθω για πάντα έτσι, δεν μπορώ να το αντέξω όμως….

Τα ψυχολογικά μου

Σήμερα θα σας πω για τις αιτίες από τις οποίες απέκτησα αυτόν τον χαρακτήρα με τα πολλά ψυχολογικά και τις ανασφάλειες, εξ'ου και η παραπάνω ανάρτηση. Ως παιδί δεν είχα πολλούς φίλους, εώς καθόλου, επειδή ζούσαμε σε μια γειτονιά που περιτριγυριζόταν από γέρους και νοικοκυρές (σε απόγνωση και μη). Έτσι λοιπόν από τα 1 μέχρι και τα 5 μου που πήγα σχολείο την έβγαζα στο σπίτι με τη μάνα μου παρακολουθώντας την να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να βαριέμαι αφάνταστα, αφού ο αδερφός μου πήγαινε σχολείο. Τηλεόραση την τότε εποχή δεν υπήρχε. Είχαμε μόνο το ΡΙΚ που ξεκινούσε να εκπέμπει στις 5 ακριβώς κάποια κινούμενα σχέδια για καμία ώρα και αυτό ήταν. Παιχνίδια επίσης δεν υπήρχαν δεν είχαμε λεφτά τάχα μου για να μου αγοράσουν και τα μόνα παιχνίδια που είχα ήταν ότι με άφηνε ο αδερφός μου να αγγίζω. Βέβαια πολύ αργότερα ανακάλυψα οτι η έλλειψη λεφτών ήταν μια φτηνή δικαιολογία του τσιγκούνη πατέρα μου που ήθελε να προστατέψει τα παραδάκι του για να το ξοδέψει αυτός αργότερα σε ξενύχτια και διασκεδάσεις και όχι σε βλακείες παιδικές.
Στα 5 μου ξεκίνησα το νηπιαγωγείο. Την πρώτη μέρα νόμισα οτι βρισκόμουν στον παράδεισο. Παιδία, παιχνίδια, γέλια, χαρές. Ό,τι δεν είχα τα προηγούμενα χρόνια τα βρήκα μπροστά μου σε αφθονία. Αυτό όμως δεν έλυσε τα παιδικά μου προβλήματα αφού με το που επέστρεφα σπίτι και πάλι μιζέρια και βαρεμάρα. Όταν δε μία δύο φορές τον χρόνο επισκεπτόμασταν τα ξαδέλφια μου (που ζούσαν 15 λεπτά μακριά) τότε βυθιζόμουν στην κατάθλιψη. Με το που φτάναμε εκεί όλο και κάποιο καινούργιο παιχνίδι θα έβλεπα και θα παίζαμε με τις ώρες με τους άλλους, μόλις ερχόταν όμως η ώρα να φύγουμε τότε προσγειωνόμουν απότομα στην ωμή πραγματικότητα, στο ψυχρό και "γυμνό" μας σπίτι, και τότε έπεφτα σε κατάθλιψη για 2,3,4 μέρες. Ό,τι και να ζητούσαμε εγώ και ο αδερφός μου ήταν ακριβό, υπερβολικό, αχρείαστο, άχρηστο. Πότε δεν ζήτησα κάτι και να μην ακούσω δεκάδες δικαιολογίες για το πόσο άχρηστο και ακριβό είναι αυτό που ζητώ μαζί με φωνές και θυμό έτσι ώστε να μην τολμήσω να το ξαναζητήσω. Ο αδερφός μου τα έβαλε γρήγορα κάτω, σταμάτησε να ζητάει οτιδήποτε, και απλά συνέχιζε την μίζερη ζωή του. Εγώ από την άλλη δεν μπορούσα να τον ακολουθήσω. Έβλεπα τους συμμαθητές μου να αγοράζουν συνεχώς άχρηστα πράγματα και να τα παρατούν την επόμενη μέρα και εγώ δεν μπορούσα να έχω τίποτε. Αυτό με τρέλαινε, με πείσμωνε, ζητούσα ξανά και ξανά και ξανά, χωρίς βέβαια αποτέλεσμα και η παιδική μου ψυχή τραυματιζόταν από τις απότομες και επιθετικές απαντήσεις.
Μεγαλώνοντας άρχισα να συνηθίζω αυτή την τραγελαφική κατάσταση του τύπου λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά εγώ έχω και ξοδεύω, όμως αυτό δεν εξαφάνισε τα σημάδια που άφησαν στην ψυχή μου οι απότομες συμπεριφορές και οι στερήσεις κάθε τύπου.
Αφού λοιπόν μεγάλωσα χωρίς την δέουσα προσοχή και φροντίδα και χωρίς παιχνίδια, έχω νομίζω το δικαίωμα να είμαι αυτός που είμαι και να δικαιολογούνται απόλυτα τα όποια issues έχω, και κανένας μαλάκας δεν μπορεί να με κρίνει και να με σχολιάσει χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το τί έχω περάσει ως παιδί και ως έφηβος (γιατί αυτά τα οποία ανέφερα, είναι μόνο μερικά από τα όσα έχω περάσει για να φτάσω έδω που είμαι.
Θα ήθελα λοιπόν να σε παρακαλέσω ανόητε άχρηστε μαλακά, να ασχοληθείς με την μίζερη και κενή ζωή σου και με το ανεξήγητο τουπέ που σε διακατέχει ως κλασσικός κυπραίος που είσαι, και να αφήσεις τους φίλους μου που με ξέρουν και μ'αγαπούν να μιλούν για μένα, γιατί δεν έχεις ιδέα τί με έκανε αυτό που είμαι.
Ευχαριστώ.

3 χρόνια μετά.....

Ήταν Ιούνης του 2009 όταν πρωτοσυνάντησα εκείνο το μουτράκι. Όταν όδηγουσα πρός το πρώτο ραντεβού φυσικά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό το πρόσωπο θα μου στοίχειωνε

τις μέρες και τις νύχτες μου. Πως 3 σχεδόν χρόνια μετά θα με κυνηγούσε ακόμα και δεν θα μπορούσα να τα διαγράψω με τίποτα.
Είναι παλαβό και όμως άκομα σε σκέφτομαι. Τί κάνεις, πώς περνάς; Στη δουλεία όλα καλά; Χαίρεσε; Λυπάσε; ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ; Ερωτήσεις χώρις απάντηση, χωρίς ανταπόκριση. Αισθήματα που παραστράτησαν, που μάλλον πότε δεν έπρεπε να γεννηθούν, και ένας θεός ξέρει γιατί γεννήθηκαν απο την αρχή. Ώρες ώρες απορώ πραγματικά πόσο βλάκας μπορεί να είναι ενας άνθρωπος. Πώς είναι δυνατόν μετά απο 3 χρόνια να μην μπορώ να καταλάβω το απλούστατο γεγονός ότι δεν μου ανήκεις, δεν μου άνηκες πότε, και ούτε ποτέ θα σε έχω. Γίατι όταν τυχαία σε βλέπω στον δρόμο ταράζομαι κάθε φορά και πίο πολύ; Δεν είναι λογικό και όμως συμβαίνει, και νίωθω ανίκανος να κάνω οτιδήποτε. Γιατί;

Έντάξει μιζέριασα πάλι αλλά αύριο ελπίζω να μου περάσει, είναι αργία, θα έχει καλό καιρό, θα πάω με τους φίλους μου σε ταβερνείο για μεσημεριανό και όλα καλά.
Until next time που θα σε δώ καρτζιήν μου πάλε.....

Και εγώ είμαι εδώ....

Τί και αν πέρασαν 8 μήνες απο την τελευταία μου ανάρτηση; I'm back. Είχα κατί issues αλλά τα λύνω, και επανέρχομαι δριμύτερος. Πάμε πάλι λοιπόν.