Ήταν Ιούνης του 2009 όταν πρωτοσυνάντησα εκείνο το μουτράκι. Όταν όδηγουσα πρός το πρώτο ραντεβού φυσικά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό το πρόσωπο θα μου στοίχειωνε
τις μέρες και τις νύχτες μου. Πως 3 σχεδόν χρόνια μετά θα με κυνηγούσε ακόμα και δεν θα μπορούσα να τα διαγράψω με τίποτα.Είναι παλαβό και όμως άκομα σε σκέφτομαι. Τί κάνεις, πώς περνάς; Στη δουλεία όλα καλά; Χαίρεσε; Λυπάσε; ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ; Ερωτήσεις χώρις απάντηση, χωρίς ανταπόκριση. Αισθήματα που παραστράτησαν, που μάλλον πότε δεν έπρεπε να γεννηθούν, και ένας θεός ξέρει γιατί γεννήθηκαν απο την αρχή. Ώρες ώρες απορώ πραγματικά πόσο βλάκας μπορεί να είναι ενας άνθρωπος. Πώς είναι δυνατόν μετά απο 3 χρόνια να μην μπορώ να καταλάβω το απλούστατο γεγονός ότι δεν μου ανήκεις, δεν μου άνηκες πότε, και ούτε ποτέ θα σε έχω. Γίατι όταν τυχαία σε βλέπω στον δρόμο ταράζομαι κάθε φορά και πίο πολύ; Δεν είναι λογικό και όμως συμβαίνει, και νίωθω ανίκανος να κάνω οτιδήποτε. Γιατί;
Έντάξει μιζέριασα πάλι αλλά αύριο ελπίζω να μου περάσει, είναι αργία, θα έχει καλό καιρό, θα πάω με τους φίλους μου σε ταβερνείο για μεσημεριανό και όλα καλά.
Until next time που θα σε δώ καρτζιήν μου πάλε.....
